Början

Fyrir Dís

2009-06-05T16:57:00.002Z

Listaverkið kallast "rúsínan í pylsuendanum". Höfund þekki ég ekki. Góðar stundir.

Uppbygging hafin

2009-03-12T01:37:00.004Z

Ég held að hæfileiki minn til að blogga hafi farið að heiman þegar við yfirgáfum "loftið" í sumar og settumst að hérna uppfrá. Margt hefur gerst síðan. Komin full swing kreppa og allt. Kannski er hæfileikinn minn farinn úr landi. Reyndar ekkert voðalega margt fyndið í gangi, meira svona dauði og matarmiðar útum allt. Ég kemst ekki einu sinni gegnum Svínó lengur án þess að mæta hrúgu af heldri borgurum. En ég nenni ekki að tala um kreppu.

Nú. Þá vandast málið. Mér finnst reyndar alltaf svolítið fyndið að tala um Alvegsama O'samason. En ég á ekki von á því að öðrum finnist það fyndið. Ég man heldur ekki söguna um hann. Haddur man hana kannski.

Ég vona að þið hendið í mig beini hérna, Róm verður ekki (endur)byggð á einum degi. Ég gæti þurft smá tíma til að komast á skrið. Ég gæti líka klárað þetta strax, misþyrmt ykkur og svipt allri lífslöngun með því að setja hér inn glósur og tímaupptöku úr Aðfarargerðum. Kýs að gera það ekki að svo stöddu.

Ég get sagt ykkur að ég er hvorki meira né minna en barnabarnabarnabarnabarnabarnabarnabarnabarnabarnabarnabarn Jóns Arasonar biskups, sem var hálshöggvinn í Skálholti í gamla daga. Elsku afi gamli. Fokk, á ég ekki bara að skipta yfir í kreppuna? Kreppan er alls staðar. Hún er þó hvergi eins djúp og innra með okkur. Djúp, djúp lægð sem enginn veðurfræðingur getur kortlagt. Við höfum áttað okkur á því að uppskriftin okkar virkaði ekki. Kakan féll, rétt áður en hún brann við. Hún myglaði líka. Hún er reyndar enn í ofninum, skilst það standi ekki til að taka hana þaðan. Skipið, þjóðarskútan, fleyið, sem við sigldum svo stolt, fékk á sig brot, ryðgaði, strandaði og sökk. Það er enn á hafsbotni, varið af hákörlum, hulið með þörungum. Þá er ekkert annað í boði, en að synda í land. Ég ákalla ykkur, ríkisstjórn:

http://www.youtube.com/watch?v=0WwlrN6YOY4&feature=related

Þarna má sjá þjóðarskútuna í ýmsum útgáfum. Vonandi tíma Jóhanna og Steini að viðhalda ljóstýru í vitanum. Er þér orðið flökurt? Ég skal hætta.

Hahahahahahhaha. Vörutorg hefur nú hafið sölu á unaðstækjum ástarlífsins. Hringið í Daníel Ben og pantið, strax í dag!

Ég ætla ekki að standa að frekari pyntingum að sinni.

Ísland - lán í óskilum.

Coming soon...

2009-01-27T03:27:00.002Z

Kröftug sem Kiwanisklúbbari!

2008-06-27T04:22:00.006Z

Þetta er nú meiri lame ass síðan hjá mér. Ég er alveg búin að týna sjálfri mér í aðgerðarleysi og aumingjaskap. Andskotinn! Hvar er orkan og djöfulgangurinn sem ég ætlaði alla að drepa með þegar ég var krakki? Nú er ég bara sófakartafla í yfirþyngd sem nennir ekki einu sinni að brjóta saman þvottinn sinn. Ég væri einhvers staðar rúmföst með legusár og í áskrift að svampböðun hefði einhverjum dottið í hug að gefa mér rítalín í æsku, miðað við orkufallið. Heppnir eru svampbaðarar framtíðar að ég er ekki barn í dag.

Að öðru.

Við gerðum mikla reysu við Sindri fyrir nokkru, á suðurlandið nánar tiltekið. Það var á fyrsta laugardegi eftir skjálfta. Tilgangur ferðarinnar var að sækja þennan ágæta og efnilega ungfola sem nota skyldi til að sinna hryssum hér á bæ í sumar. Þið pínu sveitó skiljið hvað ég er að fara. Sindrinn var að vonum mjög spenntur og brunuðum við af stað frá Skagaströnd kl. 8:00 að morgni, barnlaus og alles. Við stórbýlið Grænumýri (sunnan við Brú) sáum við fyrsta bíl kiwanisklúbbsins, sem við skulum nefna Glóbert. Var hann hörmulega illa staðsettur þar á blindhæð, kyrrstæður með hazardinn á, svo bóndinn með hestakerruna þurfti að taka óþarfa áhættu við að komast framhjá honum. Tilheyrandi röfl fylgdi að sjálfsögðu, frá okkur báðum. Í kringum bílinn voru ráfandi nokkrir vel merktir meðlimir kiwanisklúbbsins Glóberts, í grænum neonvestum eins og vera ber. U.þ.b. 5 kílómetrum síðar komum við að öðrum bíl kiwanisklúbbsins Glóberts. Var sá einnig með hazardinn á, en þó ekki alveg kyrrstæður. Hann sniglaðist á ca. 20 km hraða, en staðnæmdist svo, og úr aftursætinu lufsaðist neongræn feitabolla, trúlega í svefnrofunum, slæddist niður vegkantinn, týndi upp eitt bréf, andvarpaði, og lagði svo upp vegkantinn á ný og inní bíl. Bíllinn silaðist aftur af stað. Við keyrðum framhjá 3 slíkum bílum og nokkrum neongrænum silakeppum í viðbót áður en við fórum að keyra niður af heiðinni aftur. Aldrei var silakeppur í meira en 10 metra fjarlægð frá bíl.

Er það svona sem rusl er tínt í dag? Ruslatínsla í þágu umhverfisins, þar sem 5 bílar í lausagangi, með tilheyrandi hættusköpun á vegum, eldsneytisbrennslu og mengun, eru notaðir til að ferma menn milli kókdósa og bréfsnifsa á stangli í vegkantinum. Auðvitað þurfti bílstjóra í hvern bíl, þeir hlupu ekki út að tína ruslið. Ég var algjörlega bit á þessu. Hefði vel skilið einn bíl með kerru, til að staðsetja mennina og vera þeim innan handar, og hirða girðingartægjur og annað í stærri kantinum. En ekki 5 bíla á þessum stutta kafla. Ef einhver veit hver stóð fyrir þessu þá má sá hinn sami endilega gefa sig fram. Annars er auðvitað alltaf gott framtak að tína rusl.

Nú, ferðin góða endaði svo hér heima um kl. 21:00 sama dag, kl. 13:00 vorum við hjá Hellu og kl. 17:30 í Staðarskála. Hvergi var stoppað meira en 10 mínútur. Við hefðum reyndar verið aðeins fljótari hefðum við ekki villst með hestakerruna uppí efra-breiðholt. Aldrei er þetta gatnakerfi í Reykjavík eins og það var síðast þegar maður kom. Þess má svo geta að moggabíllinn fór allavega 5 sinnum framúr grænu þrumunni með hestakerruna á leiðinni frá Bifröst til Akureyrar. Hann hefur eflaust verið mjög ánægður með að við skyldum ná honum í hvert sinn sem hann þurfti að henda út blöðum. Reyndar rétt slapp hann á undan okkur eftir að hafa hent út blöðum í Víðigerði. Ég sá hvernig hann þyrlaðist af stað á planinu þegar hann sá glitta í grænu þrumuna, og hikaði ekki við að svína á þessa andstyggilegu plágu sem fylgdi honum alla leið. Skiljanlega, nýbúinn að fá okkur framúr sér við Hvammstanga eftir að hafa sjálfur tekið framúr við Reyki. Honum var mikið veifað í síðasta skiptið sem hann þeytti ryki yfir okkur, í Hörgárdalnum.

Það verður svo að fylgja sögunni að hestinum góða, sem allt þetta ferðalag snerist um, var skilað núna á dögunum, eftir mikla leit að fari heim fyrir hann. Hann reyndist eftir allt aðeins hafa eitt eista, og því ónothæfur með öllu. Eins og hann var nú álitlegur og bóndinn ánægður með hann. En ferðin var góð.

Nýjung: "Fleyg orð úr fasteignaauglýsingum" mun hefja hér göngu sína með næsta bloggi. Fylgist með.

Túrílú.

Ótímabær öldrun

2008-03-16T00:47:00.008Z

Ég er með ljótuna. Á háu stigi. Þar að auki virðist skinnið vera að leka af fésinu á mér. Mér líst illa á það. Einhverra hluta vegna hefur heilum ættbálki af hrukkum þótt þjóðráð að setjast að hjá mér. Ég hef aldrei kunnað að meta boðflennur.

Nú er ég ekki nema 26 ára, í blóma lífsins. Það er þó eins og Guði hafi þótt fyndið að setja sveskjur í augntóftirnar á mér áður en hann potaði augunum þangað. Ef einhvern vantar efri augnlok þá á ég slatta aflögu. Í það minnsta nóg í 2-3 sett. Einnig er möguleiki á neðri augnlokum. Ennið á mér virðist svo hafa fengið sitt tískuvit á bingókvöldi eldri borgara. Upp á sitt einsdæmi lagðist það í hrukkusöfnun og myndi helst sæma áttræðum sjómanni eins og það stendur í dag. Ég á þó ekki von á að góðæri áttræða sjómannsins standi lengi yfir, eins og hraðinn hefur verið á þessu. Mætti kannski athuga hvort séns væri á að fá ellilífeyri að tiltölu við krumpurnar, það væri örlítil skaðabót. Svo er það síðasta áhyggjuefnið í öldrunarkategoríunni; óvenjumikil áhrif þyngdaraflsins. Andlitið hefur beinlínis sigið. Já, SIGIÐ! Ég er komin með búlldog kinnar. Og svo er það helvítis hökusepinn. Þar hefur þyngdaraflið helst sigrað mig. Nú er skinnið spennt frá hökubroddi og í skálínu niður að miðjum hálsi. Það á að liggja fast að kjálkanum og svo taka vinkilbeygju niður hálsinn. Ég get alveg sagt ykkur það að ákvörðun skinnsins um að stytta sér leið þarna niður gerir ekkert fyrir hliðarsvipinn minn. :(

Nú, síðast en ekki síst. Rauðir þurrkuklasar og einhvers konar bóluútbrot eru að hertaka krumpufésið þessa dagana. Þetta á sér helst stað efst á nefbeininu og í vinstri kinn. Ferlega ósmart, og ekki til að lífga uppá ástandið. Ég gerði mér ferð í dag að reyna að versla einhver töfrakrem til að lækna þennan fjanda, en þegar á hólminn var komið týmdi ég ekkert að kaupa nema andlitstóner og hreinsiklúta frá Nivea. Enda trúlega best að láta fagfólk um þetta héðan af. Þurrkurnar og tónerinn prufaði ég áðan, og uppskar lítið annað en augn- og húðsviða. Við sjáum hvað setur, þetta í það minnsta verður ekki mikið verra.

Já, fésið á mér fellur hraðar en íslenska krónan og úrvalsvísitalan samanlagt. Þið finnið mig í krumpukremadeildum allra helstu stórmarkaða, þar sem ég er leitandi leiða til að líða betur í mínu eigin, krumpaða skinni. Það er þó einn kostur. Ég er ekki orðin alveg jafn illa haldin og skóauglýsingargaurinn hérna til hliðar. Hann er viðmiðið núna. How sad.

Meðfylgjandi er mynd af mér á góðum degi á næsta ári. Verið viðbúin.

Góðar stundir.

Hver veit?

2008-02-11T19:00:00.001Z

Dís fær bingókúlu og maltbauk. Svarið kom mér verulega á óvart.

Það er bara ekki laust við að mig langi til að sjá þessa mynd: http://www.miltonmedia.com/film/showroom/alisons_baby.html

Kveðjur,
the Zombie

Ein spurning.

2007-12-04T02:29:00.000Z

Af hverju er alltaf bréfpoki við höndina í sjónvarpinu þegar einhver fer að grenja og þjást af oföndun?

Ég lenti í þessu um daginn. Fór að grenja svona skyndilega, án skiljanlegrar ástæðu, þegar ég var að fara að sofa. Grenjaði svo mikið að ég náði ekki andanum, andaði grunnt, hratt og illa. Ofandaði sumsé. En það var enginn bréfpoki við höndina. Mannfýlan mín vaknaði ekki upp og rétti mér bréfpoka. Ef ég hefði verið í sjónvarpinu hefði hann gert það. Vaknað, rétt mér nýstraujaðan bréfpoka, knúsað mig. Jafnvel grátið aðeins með mér, af samúð. Það sem hann gerði raunverulega var að umla eitthvað um beljur. Ég er nokkuð viss um að það eru algengari viðbrögð en að töfra fram bréfpoka. Hugsanlega hefði hann getað töfrað fram smokk fyrir mig til að anda í, ef hann hefði haft nægt meðvitundarstig til þess. En það hefði örugglega ekki hjálpað. Svona til að hræða ykkur ekki þá var þetta bara fyrirtíðaspenna af leiðinlegri sort.

Reyndar, þegar ég hugsa þetta aðeins betur, þá hefur þetta gerst áður. Þá var í raun bréfpoki við höndina. En það voru allt aðrar aðstæður, og tilvist bréfpokans þar fullkomlega rökrétt. Mamma, þú vilt örugglega hætta að lesa núna. Það var þegar ég var haugafull, hangandi á lægsta grindverki sem ég hef augum barið, fyrir utan félagsheimilið Laugarborg hér í sveit. Þar var haldið svokallað "hommaball" Menntaskólans á Akureyri. Góður snobbskóli sem þið hafið örugglega heyrt um. Unnusti minn til margra ára var þar að spila á trommur með hljómsveit sinni, Gras, sem spilaði fyrir dansi, en við þekktumst ekki. Nú lá ég þarna á grindverkinu og ofandaði auk þess sem ég grenjaði stíft. Skyndilega fékk ég bréfpoka í hendurnar, og var ítrekað sagt að anda í pokahelvítið. Ég andaði í pokann og um það leyti sem ég var að ná tökum á önduninni heyrði ég útundan mér "löggan er að koma!" og ég var umsvifalaust tekin í fang einhvers og borin niður í búningsherbergi hljómsveitarinnar "Gras". Undir borði inní því herbergi hélt ég áfram að anda í pokann minn nokkra stund. Ég hitti svo unnusta minn til margra ára í partýi á Akureyri seinna þessa nótt. Hann bjargaði mér frá því að detta niður stiga. Við töluðum saman í einhvern tíma áður en hann drapst áfengisdauða í hægindastól. Ég var farin áður en hann vaknaði. Bréfpokann sá ég aldrei aftur. Sjálfsagt hefur hann aldrei aftur fengið að umlykja vodkaflösku eins og honum var ávallt ætlað.

Spennið beltin og hafið með ykkur bréfpoka. Maður veit aldrei hvenær þeir geta komið sér vel. Smokk líka.

Baðherbergi óreglunnar.

2007-11-09T03:53:00.000Z

Ég fann það. Draumabaðherbergið mitt. Ég fann það við mína reglulegu skoðun á fasteignamarkaði Danmerkur. Ég fann það í annars prýðilegu húsi, með prýðilega ljótum grænum arni.

Án efa það fyrsta sem heillaði mig er fóturinn sem heldur uppi látlausri innréttingunni. Hrár, fallega hannaður, og maður veit varla hvort hann yfirleitt snertir gólfið. Tilfinning fyrir léttleika rýmisins fer um mann. Skemmtilegur contrast kemur svo fram með samspili annars vegar hrárrar járnáferðar á lóðréttum pípum og hins vegar áferðar hlýleikans á láréttum, hvítum pípum. Minnir á ákveðinn hátt á baráttu hins góða og hins illa, sem alls staðar umkringir okkur. Baráttan fer fram rétt ofan við iðandi gólfefnið, sem að líkindum skilar á endanum föllnum hermönnum beinustu leið til helvítis um ryðgað niðurfallið. Svona praktískt séð má benda á að líklegast sér lítið á gólfinu, sem er hentugt ef fólk er lítið fyrir að þrífa. Liturinn er einnig klassískur.

Nú. Því næst missti ég smá þvag þegar ég sá þessa frábæru lausn ofan við vaskinn. Hvaða hálfvita datt í hug að hafa þarna spegil, þegar hægt er að hafa GLUGGA? Svona í hreinskilni, hvort viltu, really, frekar sjá úldið og svefndrukkið fésið á sjálfum þér á morgnana eða fagra náttúru, smáfugla að söng, sólskin og blóm? Þá er gluggakistan einnig tilvalin til nýtingar sem hilla undir sápu, tannbursta og fleira sem fylgir mannlegu viðhaldi. Ef þú þarft endilega að skoða þig eitthvað, jafnvel kreista eina bólu, þá er spegillinn þarna bara strax til hægri. Honum er fallega stillt upp, helmingur á köldum flísum og helmingur á appelsínugulum vegg. Úr verður reyndar örlítil skekkja á heildarmyndinni, en nauðsynleg svo maður taki eftir honum og hrökkvi ekki í kút. Í seilingarfjarlægð frá speglinum er ágætis sápuskál sem án efa mætti nýta einhvern veginn. Dásamlegt.

Einu gallarnir sem ég sé er að klósettpappírinn mætti vera betur staðsettur og vaskurinn er í full mikilli hæð frá gólfi. Svo hefði ekkert verið verra að hafa handklæðið þarna appelsínugult, rétt til að gefa þessu smá stíl. Meintur gluggaopnari sem hangir niður er stórsniðugur, enda varnar hann því að smáfólkið sé að príla uppá innréttinguna til að opna gluggann.

Stórglæsilegt.

Ég á afmæli á morgun. Inneign í Denmarks' House of Restroom Crap væri æði. Gleym-mér-ey.

Óður til elliheimilis

2007-10-26T00:41:00.000Z

Bara í gær var ég 16. Þá fannst mér ég fullorðin. Í fyrradag var ég 10. Þá skildi ég ekki fullorðna. Í dag, eða eftir 15 daga, er ég 26. Ég er barn. Ég er barn sem varð allt í einu fullorðið. Tók varla eftir því. Ég spila með, því ég á að gera það, en í rauninni vil ég bara vera í play station.

Ég vil hlaupa í snjónum, búa til gildrur fyrir ruslakallana, henda snjóboltum í rúður og njósna um eldri krakkana. Já, ég var leiðinlegt barn. Er leiðinlegt barn. Ég vil elta ömmu inní búr því ég veit að þar er súkkulaði. Súkkulaðið í mínu búri er ekki jafn gott. Ég vil vera skömmuð fyrir að vera með hávaða í fjárhúsunum. Ég á engin fjárhús. Reyndar keypti Sindri tvær gimbrar um daginn. Nei þrjár. Hann vildi ekki kaupa þessa sem mig langaði í. Ég vil heyra andvarp og "voðalegt vesen er á þér Birna mín" í kjölfarið. Eða nei. "Ætli það verði ekki að vera" má líka missa sín. Ég vil spila badminton fram eftir allri nóttu í götunni minni. Ég vil leika mér í heyi og sitja í skottinu á bílnum. Mig langar líka að fá grænan frostpinna þegar ég er búin að borða á Greifanum. Ég vil renna mér á uppblásinni gúmmíslöngu innan úr traktorsdekki. Hver vill koma með? Englar. Ég þarf að búa til engla í snjónum. Helst horfa á stjörnurnar meðan ég er að því.

Allt þetta gerist nú innra með mér. Samfélagið leyfir mér ekki að vera barn lengur. Ég leyfi mér ekki að vera barn lengur. Það reynir oft að brjótast fram, við misgóðar undirtektir þeirra sem vitni verða að því. Þeim fer sífellt fækkandi sem vilja spila play station. Ég náði sjálfsagt í eina kallinn í veröldinni sem nennir alls alls ekki að vera barn lengur. Sökks, huh!? Enginn er til í að henda snjóboltum í rúður. Svo ég les bara lögfræði. Lögfræði er leiðinleg. Lögfræði er fyrir fullorðna. Ég er bara barn.

Ég spila meira að segja svo vel að (vonandi bara sumt) fólk telur mig kalda. Einn bekkjarbróðir minn gekk svo langt að segja að ég væri úr járni. Og bætti því við að "allir strákarnir í bekknum (4) héldu að ég gæti ekki grátið". Ég varð hissa. Svo hissa að ég fór næstum að gráta. Ég er meistari í grenji. Þ.e. barnið. Innra með mér. Enda er ég í raun viðkvæm. Lítil og viðkvæm stelpa sem varð skyndilega feit. Afi er farinn að kommenta á það. "Rosalega er hún orðin sver" sagði hann við mömmu. Eða pabba. Þá var ég reyndar ólétt. En samt. Ég fór næstum að gráta, enda viðkvæm. Fólk sér fituna. Af hverju sér það ekki viðkvæmni líka? Ég er svo full og útbólgin af tilfinningum að ég er að springa. -kafn- Já ég er bara full. Pay no attention to me. This will be erased tomorrow.

Vertu velkominn afmælisdagur nr. 26, ef þú nærð mér. Ég verð í play station.

Xavier rekinn!

2007-10-22T23:08:00.000Z

Xavier hefur ekkert mætt í vinnu síðan hann var ráðinn. Honum hefur verið sent uppsagnarbréf. Nafnið tók ég yfir, enda mun ég skrifa fyrir hans hönd um sinn. Nóg um það.

Það er aldrei heiðarlegt að sparka í liggjandi fólk. En standandi - jaaaá - sparkið að vild.

Ég lenti í áhugaverðum og heimspekilegum umræðum í dag. Topicið var "er fólk alltaf sammála?". Niðurstaðan var sú að við getum ekki vitað það. Þó fólk segist ekki vera sammála, þá gæti það samt verið sammála sjáiði. Hver veit. Kannski erum við öll sammála. Áhugavert. Sammála?

Venni Páer verður ekkert skemmtilegri í endursýningu.

Ég hlakka til jólanna. Kann vel við þau. Svo jólaleg. Jólaleg jól, jólaleg jól. Efni í frumlegt og jólalegt jólalag.

Takið einhvern daginn í að telja hve oft þið heyrið "já sæll", "já fínt" og "eigum við að ræða það eitthvað". Minnir mig á miltisbrandinn. Af hverju eru allir hættir að tala um hann?

Ég fékk ekki salmonellu þó ég hafi borðað hráan kjúkling. Heppin.

Queen eða Simply Red?

Það er víst sparnaður að vera með yfirdrátt hjá S24. Sparnaður er teygjanlegt hugtak.

Ég ætla að hætta áður en þetta verður leiðinlegra en skattalögin.

Kram og kossar.
X

Ráðning í stöðu.

2007-10-21T03:32:00.000Z

Í kjölfar uppsagnar minnar hér á síðunni hófst mikil vinna við að ráða í hina auglýstu stöðu sem þá losnaði. Hef ég nú ráðið í starfið, eftir mikla ígrundun og erfitt val milli fjölmargra efnilegra umsækjenda. Nýr starfsmaður kýs að kalla sig XXX Xavier eða Xavier. Var honum nýverið sagt upp störfum á einhverjum virtasta fjölmiðli landsins. Ástæðuna segir hann sögusagnir um meint morð hans á frekar ljótri en sprelllifandi rottu.

XXX Xavier hefur störf nú þegar.

Gaman er frá því að segja að Xavier mun ganga tilfallandi erinda hér í nágrenni bæjarins auk pistlaskrifa. Er þar aðallega um að ræða umhverfisvæna meindýraeyðingu. Þá hefur hann einnig með höndum starf aðalráðgjafa borgarstjóra.

Ég býð Xavier velkominn til starfa. Þá þakka ég veittan áhuga á stöðunni, hlý orð og kveðjugjafir.

Góðar stundir.

Ég er hætt.

2007-07-22T15:15:00.000Z

Sjálf kíki ég nánast aldrei á blogg þeirra sem sjaldan nenna að blogga. Sjálf nenni ég sjaldan að blogga. Því tel ég líklegt að sjaldan sé kíkt á bloggið mitt. Sjaldan. Þar sem þetta er forarpyttur sem nánast vonlaust er að koma sér úr, nema með því að tapa kúlinu og fara að biðja fólk um að skoða eða byrja að kommenta sjálfur, þá hef ég ákveðið að segja upp stöðu minni á þessari síðu. Auk þess nenni ég þessu ekki. Eða sjaldan. Staðan er því laus til umsóknar frá og með deginum í dag. Ég kveð með trega.

B.

2007-07-10T01:15:00.000Z

Ef það er eitthvað sem ég get, þá er það að skrifa texta. Eftirfarandi er t.d. uppáhalds setningin mín úr glænýju BA ritgerðinni sem ég er að leggja lokahönd á. Mér líður eins og nýbakaðri móður:

"Since article blablabla of the Act in Respect of Children segir að umgengni og meðlag megi ákvarða innan dómsmáls um forræði, verður að álykta að slíkar ákvarðanir fari eftir jurisdictional rules of hjúskaparlögum séu þær kröfur á annað borð gerðar. (einnig er skylda að ákvarða meðlag samtímis sbr. Einhverja grein)"

Ég fæ bara gæsahúð þegar ég les þetta. Stolt sendi ég leiðbeinandanum ritgerðarlufsuna, með þessa setningu innanborðs að sjálfsögðu. Hann gerði feitan hornklofablending utan um hana (ekki spyrja mig hvað hornklofablendingur er). Ég tók því allavega þannig að hann vildi einhvers konar umorðun. Ekki skil ég hvers vegna.

Það mætti halda að maðurinn hafi ekki vitað að ég væri að senda honum með öllu ókláraðan kafla. Kannski var hann bara að minna mig á þetta, þetta hefði auðvitað getað slæðst framhjá augum mínum við yfirlestur, slíkt skíttis smotterí.

Og svo geri ég ráð fyrir að þið hafið skoðað myndina af mér sem ég var að skella í prófælinn minn. Því miður var mér meinað að fara svona á skrallið. Ekki skil ég það heldur. Ég er viss um að innst inni þykir öllum þetta töff.

Svo skil ég ekki heldur af hverju mér tekst ekki að gera titil á þessa færslu. Hún hefur því ótitilinn "Án titils", hérmeð birtan. Frumlegt.

Nýjum hæðum í leiðindum var náð um helgina yfir myndinni "Winter passing" sem ástkær systir mín valdi gaumgæfilega á 3 fermetra videoleigunni á Skagaströnd. Will Ferrell náði að vera leiðinlegri en venjulega, þar sem hann reyndi ekki einu sinni að vera fyndinn. Mig minnir þó að ég hafi brosað að einu atriði í myndinni, en ég man ekki hvað það var. Ég verð eiginlega að horfa á hana aftur til að geta sagt ykkur frá því. Þar sem ég er nirfill af Guðs náð þá píni ég mig ævinlega til að horfa á slíkar myndir til enda, þrátt fyrir að ég viti frá fyrstu mínútu að þær verði ekkert annað en leiðinlegar, vegna þess eins að einhver hefur eytt í þær 500 krónum (per mynd). Ég hef því séð óhemju magn af myndum sem þessari. Sumir myndu kannski kalla þetta nytjahyggju. Winter passing má þó eiga það að hún ber titil með rentu, þar sem mér leið sem vetur hefði liðið þegar hún loksins tók enda. Mæli eindregið með henni.

(Án kveðju sem titils, í mótmælaskyni)

Af beljum og BA ritgerð.

2007-06-05T00:47:00.000Z

Þögul mótmæli tekin til greina. Ég er ekki fædd í gær. Þessir hárbeittu, þverpólitísku ádeilupistlar mínir eru greinilega ekki að hitta í mark. Svo við skulum færa okkur um set. Ég á þó engin rauð djásn þessa dagana, nema einar nærbuxur en þær eru einkamál. Ég efa þó ekki að mér muni áskotnast fleiri rauðir og dauðir hlutir er frá líður, og mun þá með glöðu heiðra þá hér og kynna fyrir ykkur.

Ég á auðvitað að vera að skrifa þessa óhroðans BA ritgerð mína en er komin í algjöran dvala eftir að ég tók þá ákvörðun að skila henni í ágúst. Engar áhyggjur þó elskurnar, ég er alveg að vakna af blundinum. Bara svo voðalega gott að kúra aðeins.

Ég fór í stuttan göngutúr fyrr í dag með son minn og varð þar vitni að afar skemmtilegu atferli dýra. Það byrjaði allt með forvitni beljukálfs. Já ég er ekki meiri bóndakona en þetta, beljukálfur var það segi ég. Nokkrir beljukálfar voru saman komnir í litlu afstikuðu stykki (grastúni) að éta þurrkað gras síðan í fyrra, uppúr forláta fiskikari úr hvítu plasti. Kemur þá köttur nokkur, Svampur að nafni , skokkandi inná stykkið og fer að velta sér þar í lítilli moldarholu. Einn beljukálfur horfir undrandi á þetta kvikindi, örlitla stund. Eftir umhugsun þykir beljukálfinum þjóðráð að rjúka í helvítis köttinn, og skokkar lufsulega af stað í átt að honum, baulandi og með hangandi haus. Eins og köttum einum er lagið skýst Svampurinn á augabragði útúr stykkinu, með beljukálfinn á eftir sér, en hefur vit á að láta staðar numið rétt utan við afstikunarprikin. Beljukálfurinn hægir ferðina, staðnæmist við strenginn en getur þó ekki staðist freistinguna. Hann gerir misheppnaða tilraun til að nálgast köttinn og smellir sér utan í strenginn. Við stuðið hoppar hann uppí loftið með fætur út til hliða og aumingjalegt baul fylgir er hann hrökklast, ögn súr, frá strengnum. Við tekur endurskipulagning. Kötturinn dillar sér meðfram strengnum og nýtur þess að hafa þessa stóru skepnu að fífli. Beljukálfurinn tekur á það ráð að kalla á vini sína, dregur þá frá fiskikarinu góða og raða þeir sér allir meðfram strengnum í þeirri von að ná kattaróberminu. 10 beljukálfar hoppandi hver á fætur öðrum við stuð frá rafmagnsgirðingu var þá sjónin sem við mér blasti. Einn var svo gáfaður að sleikja girðinguna, sló met í hástökki og átti að auki besta smellinn. Geri aðrir betur. Þeir skiptust á þarna í nokkrar mínútur áður en þeir létu segjast og sneru aftur að þurrkaða grasinu. Dásamlegt.

Það læðist að mér sá grunur að vitið sé ekki að þvælast fyrir þessum annars ágætu spendýrum. Sýndist þeir vera nákvæmlega jafn heimskir og þeir líta út fyrir að vera. Svo, ef ykkur langar til að sjá beljukálfa dansa línudans, þá er bara að skella sér í heimsókn til mín! Tek það þó fram að mér var ekki sérlega skemmt, þannig lagað, sjálf hef ég hlaupið á rafmagnsgirðingu og það var ekkert sérstaklega þægilegt. Enda endurtók ég það ekki né bauð vinum mínum að taka þátt í heimskunni. Ég hef einnig hlaupið á ljósastaur, ruslatunnu og bíl á ferð, en það er önnur saga.

Horatio Cane er svo án efa ósvalasti karakter sjónvarpsþátta frá upphafi. Einnig misheppnaðasta persónusköpunin, en hann átti greinilega að vera afar töff. Hvernig datt þeim í hug að ráða þennan mann í starfið, og að láta hann tala svona? Horatio er á myndinni þarna uppi, fyrir þá sem ekki þekkja til.

Haldið ykkur nú frá rafmagnsgirðingunum hróin mín, þær leynast víðar en ykkur grunar.

Búseturéttur til sölu!

2007-05-12T01:38:00.000Z

Þar sem ég er á undan samtíðinni þá hef ég ákveðið að óska tilboða í búseturétt minn á landsbyggðinni. Tilboð skilist til Búfjáreftirlitsmanns Eyjafjarðarsveitar, Bjarna Kristinssonar, fyrir 15. júlí næstkomandi. Búseturétturinn veitir aðgang að búsetustyrkjum sem líklega verða settir á fót á næsta kjörtímabili.

Ástæða þess að ég ákveð að selja réttinn strax er sú að ekki er ótrúlegt að búsetustyrkirnir verði svo afnumdir eftir einhver ár, vegna mikils kostnaðar og vaxandi óánægju þeirra er ekki eiga tilkall til styrkja. Því vil ég vera einn af þeim sem hafa haft vitið fyrir neðan sig, ef svo má segja, og selt árans réttinn áður en hann verður aflagður. Hvað verður um aumingjann sem hefur keypt réttinn, fyrir einhverjar milljónir vænti ég, er mér alveg sama um. Hann getur bara borgað af honum þá án viðhangandi styrkja. Ég mun hafa fengið mitt, gratis, selt og grætt, sátt og sæl, og heimta afnám búsetustyrkja því ég, eins og aðrir, borga þá með mínum skatti. Skuldirnar, sem orðið hafa til vegna kaupa á búseturétti, ætla ég ekki að greiða.

Ég verð brjáluð ef ég má ekki selja búseturéttinn minn og þannig aðganginn að styrkjunum, eins og má í landbúnaðarkerfinu. Þessum rétti á auðvitað bara að úthluta til þeirra sem nú þegar búa úti á landi, hinir sem hyggjast flytja þangað í framtíðinni verða bara að kaupa hann. Þannig hefur svona alltaf verið gert hér, og þykir æði. Köllum það kvóta.

Kveðja,
Kvótakóngurinn.

p.s. einnig óskast tilboð í húnvetnsk atkvæði, fyrstir koma, fyrstir fá. Tilboðin þurfa að vera í formi kosningaloforða.

Þetta er Jackson að kenna.

2007-03-15T22:49:00.000Z

Ég vil byrja á að þakka stuðninginn kæru frænkur. Mér þykir vænt um ykkur. Þið hin megið vera úti. Nei djók. Plís ekki fara.

Í annan stað vil ég bara örstutt tæpa á hinum umdeilda Michael Jackson. Þetta er án efa það versta sem frægð hans og frami hefur leitt af sér. Svei mér þá. Séuð þið ekki sannfærð eftir fyrsta áhorf, horfið þá aftur. Frumgerðin var nógu slæm.

Ein tilraun var svo augljóslega ekki nóg. Þessi var líka gerð. Ég hef fyllst valkvíða.

Og þá er þörf á skoðanakönnun. Ég vísa í þá röð sem ég setti myndböndin fram í.

Take the poll

Free Poll by Blog Flux

Til gamans:

Réttupphend sem hafa lent í þessu.

From Russia with love,

Melman.

Piff!

2007-03-09T01:40:00.000Z

Ég er algjörlega orðlaus yfir því að engin orðræða hafi spunnist um síðustu færslu mína. Eiginlega bara móðguð. Ég bjóst við sjóðandi heitum rökræðum. Það kom ekki einu sinni skitið "Heyr heyr". Sérstaklega er ég hissa á að ekki ein melaskeifa af þeim sem slæðast hér inn öðru hvoru hafi látið svo lítið að leggja orð í belg, svona með vísan til starfsvettvangs forfeðranna. Hnuss. Það var heldur ekki púað á mig. Rakel fær þó prik þó hún hafi enga afstöðu tekið um málefnið, en hún vill augljóslega dansa við mig. Það er alltaf góðverk.

Til að verjast því að þær hugsanir ásæki mig að færslan hafi hvorki verið fugl né fiskur hef ég ákveðið að túlka slök viðbrögð þannig að það hafi engu verið við þetta að bæta, engin gagnrök til og óþarfi að eyða púðri í vonlausar tilraunir til mótmæla. Þetta sé bara borðleggjandi.

Sé það ekki málið þá hóta ég að loka síðunni!

Til gamans:

Ykkar,

Birna með keppnismelaskeifu.

Menn dagsins: Michael and Miles.

2007-03-03T00:55:00.000Z

Þessir ágætu bræður hafa ákveðið að gerast skjaldberar íslensku sauð- kindarinnar úti í hinum stóra heimi. Eiga þeir heiður skilinn fyrir það, sérstaklega í ljósi þess að illa er að henni vegið á mörkum hins óbyggilega. Hjara veraldar. Nafla alheimsins. Íslandi.

Láta þeir Michael og Miles í té ítarlegan rökstuðning í 9 liðum um val sitt á búfénaði, íslensku sauðkindinni. Má af ráða þá niðurstöðu að sauðkindin góða sé fýsilegur kostur til framleiðslu ýmiss konar varnings. Á meðan grenja Íslendingar og heimta að steralegnir hormónavöðvar frá erlendum verksmiðjubúum verði fluttir í tonnavís til eyjarinnar, til að bjarga þeim frá yfirgangssömum okrurum og einokunardurtum. Íslenskum sauðfjárbændum. Án árangurs hafa bændurnir, skjálfandi á kjötlitlum beinunum, reynt að malda í móinn og spurt hvort hugsanlega sé verið að hengja bakara (bónda) fyrir smið (kaupmann, samlag, Tonyu Harding o.s.frv.). Ísland hefur tekið ákvörðun. Íslenska sauðkindin er að tapa. Framsóknarflokkurinn líka.

En jafnvel á svörtustu tímum getur glitt í von. Nú þurfa sauðfjárbændur að snúa vörn í sókn! Endurskoða þarf tilvist og tilgang sauðkindarinnar. Endurlífga þarf hrútasýningarnar fornu, hefja kynbótaræktun á íslenskri sauðkind með áherslu á geðslag, fótaburð, prúðleika, fegurð á beit, samræmi, réttleika og greind. Kynbótasýningar yrðu haldnar við mikinn fögnuð áhorfenda, landsmót, jafnvel heimsmeistaramót. Einnig yrðu vetrarleikar í rollufimi í boði Landssambands kornbænda, en M&M ku hafa þjálfað kindina til hinna ýmsu kúnsta með handfylli korns að vopni. Þá yrðu íslenskir hrútar seldir erlendis fyrir okurfé, (h)okrarinn í afdalnum myndi stórgræða og greiða góða summu í ríkissjóð. Svo yrði innflutt íslenskt lambakjöt frá Ameríku í kjötborðum verslana, á spottprís að sjálfsögðu. Enda kynbótadýrin hér heima ekki étin. Allir fengju sitt. Nema kannski Framsóknarflokkurinn.

Ég bendi á stolt M&M og prýði, ræktunarhrútana, máli mínu til stuðnings.

Þess má geta að Michael og Miles rækta einnig íslensk landnámshænsni og bjóða m.a. uppá eggjatínslu á landi sínu, gestkomandi til afþreyingar og ómældrar ánægju. Þá hafa þeir aflað sér ítarlegra upplýsinga um sögu nefnds fiðurfénaðar.

Þeim sem vilja kynna sér starfsemi og vöruframboð M&M frekar er bent á forsíðu heimasíðu SweetGaiaFarm.

Að lokum: Hættum að sækja vatnið yfir lækinn, hengja bakara fyrir smið, kasta grjóti úr glerhúsum, kenna árinni, binda endur og allt það. Tökum til í eigin garði og varðveitum þá gersemi sem íslensk sauðkind er. Veljum íslenskt!

--------------------------------------------------------------------------------------

Bændasamtök Íslands styrktu gerð þessa pistils.

ATH: Ég frábið mér allar ásakanir um hagsmunatengsl og afleidda hlutdrægni. Ég á ekki eina einustu rollu.

2007-03-01T23:30:00.000Z

Þessi áróður er aðallega birtur hér sökum þess hve sérdeilis vel hann passar allri umgjörð og útliti síðunnar. Völu Matt er sérstaklega boðið í heimsókn.

Pirrrr

2007-02-23T19:28:00.000Z

Ég fékk þá snilldar hugmynd að lagfæra og bæta við linkum á þessa aumu bloggsíðu. Aldrei datt mér í hug að það yrði örlagarík ákvörðun. Það er nefnilega svo, að þegar maður fer að laga eitt þá vill maður endilega laga eitthvað meira. Svo mér fannst tilvalið að BREYTA UM ÚTLIT!! Ég meina, hvað getur verið skemmtilegra en það? Svona næstum eins og að fá sér nýja eldhúsinnréttingu, bara ódýrara. Sæl og glöð lít ég yfir afrakstur erfiðis míns, stolt af útkomunni, en sé þá mér til skelfingar að allir linkarnir mínir hurfu. Ánægja mín úldnaði á augabragði. Ég hef reynt að bæta úr þessu, og étið óhemju af súkkulaði með því, en það eru nokkur atriði sem ég er enn afar ósátt við. Setjum þau fram í liðum:

a) Ég er afar ósátt við punktana framan við nöfnin.
b) Ég er ósátt við leturgerðina á linkunum og fyrirsögn linkanna.
c) Mér tekst ekki að gera bil milli links og "recent posts", né bil á nokkrum öðrum stöðum.
d) Mér tekst ekki að breyta leturgerðinni.
e) Ég er örugglega að gleyma einhverjum linkum, ábendingar vel þegnar.
f-ö) Böns af öðru pirri.

Ef þið hafið einhverja lausn á einhverju þessara vandamála þá megiði endilega deila. Ef þið þekkið mig eitthvað þá megiði vita að ég tek ekki til athugunar að "skipta bara aftur um lúkk kommon!", enda er það uppgjöf en ekki lausn. Over my dead body! Frekar nöldra ég útaf þessu fram í rauðan dauðann. Svo í gang með heilana people! Nöguð bílmotta í verðlaun. Vinningshafi getur sótt hana í rústbrúnan Daewoo Matiz sem staðsettur er í Breiðholtinu.

Nú, að öðru. Ég var að hlaða nýjum myndum inná barnaland og setti líka þar inn smá blogg í vefdagbók. Ég er búin að læsa inná albúm og dagbókina, en endilega sendið mér póst á birnalitla@hotmail.com ef þið viljið aðganginn. :) Mamma, ég fer í fýlu ef þú sendir ekki póst. Eða hringir.

Jæja skiturnar ykkar,ég ætla að leggjast uppí rúm og grenja yfir óförum mínum. Mér til málsbóta þá er þetta þriðja tilraun til að skrifa þessa færslu.

Kremjur.

Mottu stolið!

2007-02-16T01:10:00.000Z

Auglýst er eftir mottu sem stolið var af hlaði Rifkelsstaða 1, Eyjafjarðarsveit, meðan kvöldmjaltir stóðu yfir sunnudaginn 28. janúar síðastliðinn. Mottan er klassísk gólfmotta úr bíl, handunnin úr gúmmíefni með íþrykktu köflóttu mynstri. Hún er talin framleidd um miðjan 8. áratuginn, líklegast erlendis, upphaflega svört að lit en hefur upplitast að einhverju marki. Örlítið nöguð hægra megin, sjálfsagt af hundi. Ekki er ólíklegt að á henni finnist arða af hrossaskít. Að öðru leyti lítur mottan vel út, óslitin og vel hæf til brúks. Síðast sást til mottunnar á bílgólfi Daewoo Matiz, rústbrúnum, árgerð 2001. Þeir sem kunna að hafa orðið mottunnar varir, eða geta gefið upplýsingar um ferðir hennar, eru vinsamlegast beðnir að hafa samband við undirritaða eða Lögregluna á Akureyri. Atvikið er litið alvarlegum augum og verður kært til lögreglu hafi mottan ekki skilað sér innan þriggja daga. Þeir óprúttnu aðilar sem eiga sök á verknaðinum eiga kost á að skila mottunni nafnlaust á hlaðið fyrir dögun mánudaginn 19. febrúar. Að þeim fresti liðnum verður gripið til fyrrnefndra ráðstafana.

Mottan hefur mikið tilfinningalegt gildi fyrir eiganda og er hennar sárt saknað. Því höfða ég til samvisku og góðvildar þess er hefur hana undir höndum; ég skora á þig, þjófur, að láta gott af þér leiða og skila mottunni.

Engin efnisleg fundarlaun í boði, enda verður mottan ekki metin til fjár.

Góðfúslega,
Eigandi.

Óóóó mig auma! (In retrospect)

2007-02-16T00:33:00.000Z

Eru virkilega engin takmörk fyrir því hvurslags óhroða er hægt að bjóða manni til aflestrar í námi?

Ég skal gefa dæmi:

"The punishment deserved depends on the magnitude H of the wrongness of the act, and the person's degree of responsibility r for the act, and is equal in magnitude toe their product, r x H. The degree of responsibility r varies between one (full responsibility) and zero (no responsibility), and may take intermediate numerical values corresponding to partial responsibility. Thus, the punishment deserved is equal to H when the person is fully responsible for the act, when r equals one, and he deserves no punishment when his degree of responsibility is zero; otherwise H is discounted by (because multiplied by) the person's intermediate degree of responsibility."

Hvenær hættuð þið að lesa? Wait! There's more!!!

"Conversely it does not in the least follow from the admission of the latter principle of retribution in Distribution that the General Justifying Aim of punishment is Retribution though of course (Ó JÁ, OF COURSE!) Retribution in General Aim entails retribution in Distribution."

Segið mér, hvaða tvö orð bergmála í heilagrautum ykkar núna?

Og jú, eftirfarandi er efninu mjöög viðkomandi:

"Even in humans, when it is remembered that sensation during coitus depends upon the degree of irritation between the penis and the vagina, the relation between pain and pleasure during the coital act will be apparent." "The friction between the vagina and the GLANS (reðurhúfa, kóngur, snípshúfa) penis which in one man is sufficient to cause ejaculation, in another will have little or no pleasurable effect, while in yet another instance it may cause soreness, with resultant inflammation."

Eins óspennandi kyn(lífs)fræðslu hef ég sjaldan orðið fyrir.

Ég læt milli hluta liggja að birta viðbjóðslega aftökulýsingu frá ca. 1700 sem nauðsynlegt var að klína inní lesefnið. Hún olli mér ógleði og almennri vanlíðan. Hið óþjálfaða auga gæti giskað á að viðfangsefnið væri stærðfræði eða Tantraboðskapur einhvers konar, en eins og glöggir lesendur hljóta að sjá þá fjallar þetta að sjálfsögðu um refsingar; réttlætingu þeirra og tilvist. Svei mér þá ef þetta opnaði ekki augu mín algjörlega. Svona rétt áður en ég plokkaði þau úr mér, en það gerði ég einmitt rétt áður en ég hjó af mér hendurnar a la Irak. Nei djók.

Góðar stundir.

!"#$%&/!"#$%&/

2007-02-02T14:33:00.000Z

Mér leiðast heimapróf.

Tekið úr birtingu!!

2007-01-28T18:17:00.000Z

Þessi færsla hefur verið tekin úr birtingu af lesendum. Vinsamlegast snúið ykkur að öðru.

Þakkir.

Fyrir Haddinn.

2007-01-09T00:06:00.000Z

Engan skæting gott fólk. Eðlileg ritskoðun á mælikvarða yfirvalda í Kína verður viðhöfð á þessa færslu.

1. miðnafnið þitt:
2. Aldur:
3. Single or Taken:
4. Uppáhalds bíómynd:
5. Uppáhalds lag:
6. Uppáhaldshljómsveit:
7. Dirty or Clean:
8. Tattoo eða göt:
9. Þekkjumst við persónulega?
10. Hver er tilgangurinn með lífinu?
11. Myndiru bakka mig upp í slagsmálum?
12. Myndiru þaga yfir leyndarmáli ef það skipti mig máli?
13. Besta minningin þín um okkur?
14. Myndir þú gefa mér nýra?
15. Segðu eitthvað skrýtið um þig:
16. Myndir þú hugsa um mig ef ég væri veik?
17. Getum við hist og bakað köku?
18. Hefuru heyrt kjaftasögu um mig nýlega?
19. Talaru eða hefuru talað illa um mig?
20. Finnst þér ég góð manneskja?
21. Myndir þú keyra með mér hringinn í kringum landið?
22. Finnst þér ég aðlaðandi?
23. Hverju myndiru vilja breyta í mínu fari?
24. Í hverju sefuru?
25. Kæmiru í heimsókn af tilefnislausu, bara til að chilla?
26. Myndir þú koma á stefnumót ef ég myndi bjóða þér?
27. Ef ég ætti einn dag ólifaðann, hvað myndum við gera?
28. Ætlaru að setja þetta á þitt blogg svo að ég geti svarað hjá þér ?

Rauða djásnið # 2

2006-12-15T12:25:00.000Z

Tími fyrir aðra sögu af rauðu djásni. Ó nei, það er ekki sama djásnið og flutti mig milli staða hér um árið! Það hefur verið selt, fyrir einar 50.000,- kr., og er Daníel á Helgastöðum stoltur nýr eigandi. Við óskum honum að sjálfsögðu til hamingju með drossíuna!

Við erum að tala hér um eldavélina mína. Ó svo fögur. Hún er rauð. Mýrarrauð. Með appelsínugulum tökkum. Ég álít að eldavélinni hafi verið hent einhvern tímann uppúr fyrri heimstyrjöld. Einhverra hluta vegna hefur hún ekki viljað gefast upp, og nú er hún hér hjá mér. Ég veit eiginlega ekki hvort hún telst ennþá til eldavéla í hefðbundinni merkingu, þar sem hún hitnar meira að utan en innan. Mér skilst þær eigi ekki að gera það. En það er allt í lagi. Það er nefnilega ísskápur við hliðina á þessari mögnuðu græju, og þegar verst lætur sting ég bara rassinum þar inn. Assgoti gott. Snillingarnir sem hönnuðu tækið höfðu líka vit á því að setja við í handfangið, svo ef maður passar að hitta á viðinn þá brennir maður sig ekki á annars fagursniðnu málmhandfanginu.

Takkarnir eru líka ofsalega sniðugir. Tölurnar eru allar máðar af, þið vitið: þessar sem segja til um hita, svo maður verður bara að giska. Það gengur misvel. Erfiðast var þetta í fyrstu, þar sem hitinn á hellunum fjórum er rangsælis hækkaður með þar til gerðum appelsínugulum tökkum. Nei, ég lýg, hraðsuðuhellutakkinn er réttsælis. Lengi átti ég ekki til orð yfir því hversu lengi ein hella á hæstu stillingu gæti verið að koma upp suðu á vatni. En þar sem ég er sérdeilis úrræðagóð, þolinmóð og hika ekki við að gera tilraunir, þá fann ég fljótt orsökina. Takkarnir fyrir ofninn, eins og hraðsuðuna, snúast rétt.

Brunalyktin sem gýs upp þegar kveikt er á apparatinu er náttúrulega bara heimilisleg, og reykurinn sem púðrast gegnum lélegt einangrunargúmmí á vinstri hlið ofnhurðar einnig. Smellirnir dularfullu sem heyrast öðru hvoru veita manni félagsskap á dimmum vetrarkvöldum, og eru þessu gæða sírati virkilega til framdráttar. Hún sparar líka rafmagn, því þegar þér hefur tekist að sigrast á viðsnúnum tökkum og hitað eina hellu, þá geturðu notað allar hinar líka því þær hitna að sama skapi.

En, nú eru tímamót framundan. Við neyðumst líklega til að láta þessa elsku frá okkur. Það er öryggi barnanna sem knýr okkur til þess, aðallega drengsins þar sem stúlkan er orðin 5 ára og búin að læra að forðast Old Red. Það er hitinn og vöntun á barnalæsingu á hurð nánar tiltekið. En, eins manns dauði er annars brauð, eins og við segjum í sveitinni, og eru þetta því góðar fréttir fyrir ykkur dyggu lesendur. Þið hafið nú tækifæri til að eignast þennan stórbrotna grip sem geymir matar-menningarsögu þjóðarinnar á 20. öld og gott betur. Fýsilegur kostur í vali á raftækjum, og stöðugur klettur í ólgusjó breytinganna! Ekki er merkið af verri endanum, en eftir stendur einn stafur af því, X, og það er alveg örugglega ekki Elektrolux!

Nú, tækið er falt, en einungis fáist viðunandi tilboð. Þar sem gamli hlunkurinn er ekki einungis antík, heldur einnig ástæða til að selja hann sem hönnun, þá er lágmarkstilboð 500.000,- krónur íslenskar. Þið getið gert tilboð hér á síðunni, nú eða haft samband við mig í síma. Fáist ekki rétt verð, verður gripurinn látinn á einhvern þeirra skipulögðu ruslahauga sem eru hér í grennd, svosem Smámunasafn Sverris Hermannssonar, eða Iðnaðarsafnið á Akureyri. Möguleiki er að Þjóðminjasafninu verði boðinn hann til eigu, geti þeir sótt. Þá mun líklega fylgja gömul loftpressa. Þið getið þá fengið nasaþefinn af fágætum eðalgrip á einum þessara staða, séuð þið of samansaumuð til að kaupa hann.

Telst nú uppboð formlega hafið, vinsamlegast gerið tilboð.

Virðingarfyllst, Uppboðshaldari.

Ertu hrædd við auga?

2006-11-19T01:45:00.000Z

Enginn að fíla kiddann ha?

Ég og dóttir mín fórum í sniðugan leik í gærkvöldi áður en hún fór að sofa. Hún kenndi mér leikinn áður en við byrjuðum, og fólst hann í því að annar átti að spyrja hinn "Ertu hræddur við........?" og ef svo var átti "hinn" að blikka augum. Hófst svo leikurinn. Um ýmislegt var spurt; skrímsli, drauga, svín, naut, fugla, geitur, krókódíla o.s.frv. Svo spyr daman "Ertu hrædd við....... AUGA??" og hlær mikið. "Pffff auga?" spyr ég hneyksluð, "hver heldurðu að sé hræddur við auga?" Ég blikka að sjálfsögðu ekki augum, en við hlæjum örlítið að þessu báðar tvær.

Þegar hún var farin að hrjóta fór ég að hugsa. "Ertu hrædd við auga?" Áhugaverð spurning. Ég held bara að barnið hafi hitt naglann á höfuðið með þessari spurningu. Ég meina, hvaða líkamshluta eða líffæris er oftar vísað til en augnanna þegar á að höfða til ógnar og hræðslu? Hver kannast ekki við "Stingandi köld augu hans fengu hárin til að rísa...." og viðlíka lýsingar í rituðum frásögnum? Aldrei sér maður "Vegna bræði tútnaði fótur hans svo líkþornið gaf sig undan þrýstingi.." eða "Frostsprungið nefið sem beindist að mér nísti inn að beini". Eins er þegar fólk sér eitthvað "skerí" við aðra, þá hafa augun yfirleitt eitthvað með það að gera. "Æi, hann er bara eitthvað svo furðulegur til augnanna" er ofsalega vinsæll frasi. Hvers vegna ætli þetta sé? Hvernig ætli augun, umfram aðra líkamsparta, hafi unnið fyrir þeim heiðri að teljast gefa vísbendingu um innri mann? Endilega svarið gott fólk ;) Og segið mér, eruð þið hrædd við AUGA?

Þessi pistill var í boði "EvilEye" linsuvökva sem hreinsar, mýkir og lyftir augunum svo virðist undurblíð! Buy Now, and get a free "EvilEye" nightlight!!!!!

Þegar öllu er á botninn hvolft..... eða svoleiðis

2006-10-24T18:11:00.000Z

Mér finnst þetta fyndið:

http://kiddik.bloggar.is/blogg/103094/

og þetta pínulítið líka:

http://kiddik.bloggar.is/blogg/103101/

Já, segir bara allt sem segja þarf. Hvað get ég sagt, ég er einföld sál.

Annars veit ég ekkert hver þessi Kiddi er.

Óslípað þingmannsefni held ég bara

2006-10-22T19:23:00.000Z

Hvort viljiði að ég tali um hvalveiðar eða hleranir og óprúttna aðila? Nei bara spyr. Ég gæti reyndar líka verið töff og fengið mér diesel gallabuxur á 30.000 kr. og kvartað svo undan háu matvælaverði. Ég gæti talað um íslenskt vatn í föstu og fljótandi formi. En ég ætla ekki að gera neitt af þessu.

Það er nefnilega annað stærra vandamál sem ég er að bograst með, sem er öllu krónískara en ofangreindar dægurflugur (utan kannski íslenska vatnið). Þetta eru tvö orð. Erindreki og hungursneyð. Ég les þau vitlaust. Erin-dreki og hungur-sneyð. Þrátt fyrir að hafa verið meðvituð um þessa vitleysu mína í fjöldamörg ár, þá virðist ég ekki geta hrist þetta af mér. Ég held það sé vegna þess að vitleysuna tileinkaði ég mér of snemma, og hún leiðréttist ekki fyrr en of seint. Að sjálfsögðu eru dreki og sneið miklu eðlilegri orð fyrir barni heldur en -reki og neyð. Sömu ástæðu tel ég vera fyrir því að ég er léleg í stærðfræði: ég fékk ekki góða stærðfræðikennslu nógu snemma. Sjáiði til, það var sko notaður ómögulegur stærðfræðikennari þar til u.þ.b. 8. bekk var náð. Þá þurfti að skipta því hann skildi stærðfræðina líklega ekki lengur. Sá sem fylgdi í kjölfarið var andfúll. Það ýtti ekki undir áhugann á því að fá aðstoð við reiknidæmin.

Ég ætlaði reyndar ekkert að tala um þetta heldur. Ég er viss um að þingmennirnir ætla oft ekkert að tala um það sem þeir enda svo á því að þvaðra um svo dögum skiptir. Og eins og þeim hefur mér tekist að klína sökinni á allt annað en sjálfa mig. Ég er töff.

Eru skáldin ský í buxum?

Nokkrar nýjar, fyrir mömmu/ömmu gömlu ;)

2006-10-12T22:48:00.000Z

Fyrst hérna ein afmælismynd af Tönju Kristínu... það fór eitthvað illa fyrir Aðalheiði þarna reyndar :s

Og svo ein síðan á öskudaginn, daman er ekki mikið fyrir að leyfa myndatökur, full snemmt fyrir slíkar kreddur þykir mér reyndar.

Hér er maður að bonda við pabba sinn. Þetta er semsagt ný mynd af óskírðum, ekki ævaforn mynd af Tönju. :)

Afsakið flassleysið hér, en augun voru ekki alveg að samþykkja það.

Hér erum við Ívar að plotta framtíðina, pabbar okkar eru þegar farnir að rífast um hver á að fara fyrstu ferðina að sækja okkur á löggustöðina eftir 15 ár. ;) Niiii, við verðum algjör ljós!

Og hér erum við BabyBorn, hún var ekki alveg jafn skemmtileg og Ívar.

Nú, vonandi dugar þetta í bili. Ég var að sjálfsögðu heila eilífð að "loada" þessu inn á turtletengingunni minni hérna, og tel mig eiga skilin þolinmæðiverðlaun Nóbels fyrir það. Mamma, þú græjar eitthvað svoleiðis. Geri ráð fyrir að búa til aðra síðu fyrir myndir í nánustu framtíð, einhverja hentugri en þessa. Ætli hún verði ekki áfram lögð undir tilgangslaust blaður.

Ég kveð í bili, eins og blóm í eggi með sól í hjarta!

Början.

Strumpur mættur!

2006-10-10T14:58:00.000Z

Lítill strákur fæddist þann 27. september síðastliðinn, 16 merkur og 52 cm.

Allt gekk vel og við höfum það öll voða gott. Svo gott að ég hef ekkert nennt að fara hérna inná til að tilkynna þetta fyrr en núna :) Enda ættu flestir sem lesa þetta að hafa fengið fréttirnar eftir hefðbundnari leiðum, svosem eins og gegnum síma eða talstöð.

Við látum vera að birta myndir af mér að svo stöddu :D

Haustið er komið...

2006-09-21T14:29:00.000Z

... og ég var að uppgötva. Offitusjúklingar eru duglegasta fólk í heimi. Ég fer ekki ofan af því. Þvílíkt erfiði sem það hlýtur að vera að leysa hin einföldustu daglegu verkefni þegar maður er svona 50+ kg of þungur. Þessa ályktun dreg ég af því að þurfa að drattast um í eigin líkama þessa dagana. Ég segi fyrir mitt leyti; ég er einfaldlega of löt að eðlisfari til að nenna að verða offitusjúklingur!

Hér eru dæmi um það sem ég get ekki lengur:

-Klætt mig í skó með mannsæmandi hætti.
-Beygt mig eftir hlutum sem ég missi á gólfið í bílnum.
-Nagað táneglurnar.
-Staðið upp úr Lazy Boy án vandræða.
-Faðmað fólk.

Aftur hafa mér áskotnast örfáir nýir hæfileikar. Ég get:

-Kreist naflann og skoðað eftirstöðvar eigin naflastrengs.
-Leikið páskaegg.
-Leikið Bjössa bollu.
-Klofið atóm.

Hinir horfnu hæfileikar nýttust mér betur, sem athafnalitlum einfeldning. Unnið verður hörðum höndum að því að endurheimta þá hið fyrsta. Munið þessa speki lömbin mín, og látið ekki spikið hlaupa með ykkur í gönur. Á morgun hefst dagskrá með hugvekju.

Guð veri með ykkur.

Endurskoðun

2006-08-13T23:53:00.000Z

Niðurstaða fengin: Það eru bara endar sem blogga á sumrin. Og þar sem ég er afar töff þá dreg ég til baka öll loforð um aukna tíðni bloggfærslna og blóm í haga, þar til að hausti.

Ég er hrædd um að ég hafi skotið mig laglega í fótinn með því að tilkynna þetta, svona að sumarlagi.

Nýlenduvarningur:
Fjölært rýgresi og illa bruggaður tröllamjöður frá árinu 1997 til á lager. Hafið samband.

Nú er tækifærið!

2006-06-23T19:34:00.000Z

Þrjú sjálfdauð landnámshænsni fást gefins gegn því að vera sótt. Mögulegir smitberar. Haddur getur fylgt.

Einnig uppsóp úr úreldingarsláturhúsi á Kópaskeri. Tilvalið á grillið! Fæst fyrir lítið.

Fyrstur kemur, fyrstur fær!

Til sölu!

2006-06-04T14:32:00.000Z

Til sölu er Haddur, árgerð '75. Eina eintakið á landinu. Haddur afhendist heilsufarsskoðaður, ormahreinsaður, bólusettur og tryggður. Án ættbókar. Lítillar feldhirðu er þörf. Tilvalinn fyrir útivistarfólk og matháka. Bíll, reiðhjól, sjókajak og matardallur fylgir. Aðeins framtíðarheimili kemur til greina. Uppsett verð kr. 50.000,- eða besta tilboð. Engin skipti. Áhugasamir geta leitað nánari upplýsinga með því að kommenta á færsluna.

Geysp

2006-05-25T00:00:00.000Z

Nú eru tveir klukkutímar síðan Ungfrú Ísland hófst. Skiptar skoðanir eru um keppnina, sem og allar fegurðarsamkeppnir, og sætir hún m.a. gagnrýni femínista fyrir að bera á borð staðalímyndir fyrir konur sem ómögulegt er að lifa eftir. Þá er það gagnrýnt hvernig hægt sé að keppa í fegurð, hún sé afstæð, og hæfileikinn að spranga um gólf með bros á vör sé falinn í hvaða heilalausa apa sem er. Gott og blessað, ég ætla ekkert að segja um þessi mál, enda tel ég að við höfum því miður stærri fiska að steikja hvað varðar staðalímyndir.

Ég er með aðra gagnrýni á þessa keppni. Hversu FÁRÁNLEGA LEIÐINLEG getur ein keppni verið?? For fuck sake!!! Ég verð bara að taka ofan fyrir þeim sem halda það út að horfa á þennan horbjóð í rúma tvo klukkutíma. Þau skipti sem ég skipti milli stöðva til að sjá hvort eitthvað spennandi væri að ske voru annað hvort auglýsingar, stelpa að þvæla um áhugamálin sín eða stelpa að labba. Það var ekki nóg með að hún væri ekkert að gera annað en að labba, heldur labbaði hún eins hægt og mannskepnunni er mögulegt. Eins og nýborin kerling, vantaði bara sethringinn í eftirdrag. My o my, ég á ekki orð yfir leiðindin. Hvað eruð þið að tala um þátttakendur, ég spyr frekar hvar er heilabaunin í fólkinu sem virkilega hefur gaman að því að horfa á þetta? "A day in the life of a coma patient", það kalla ég sjónvarpsefni!!

Og þegar ég hélt að keppnin gæti ekki orðið mikið leiðinlegri birtist mér Friðrik Ómar, syngjandi "You are so beautiful" af mikilli innlifun. Bara kreist andlitið fær mig til að vilja plokka úr mér augun og henda þeim í frystinn. Nei heyrðu!!! Bwaaaahahahahhaha nú datt Unnur Birna. It suddenly got interesting. Æi greyið. En ég meina, ef einhver kona hefur efni á því að detta, þá hlýtur það að vera hún.

Ohh ég er svo langorð alltaf. Best að ég hætti. Af þessum ástæðum ofantöldum, og engum öðrum, hreinlega skil ég bara ekki hvers vegna fegurðarsamkeppnir eru til. Ennþá síður hvers vegna þeim er sjónvarpað. Ég vildi að þeir hefðu endursýnt þátt um pöddur á RÚV á sama tíma, ég hefði ljáð þeim áhorf mitt.

Góðar stundir.

Bjössi Vembill

2006-05-22T18:24:00.000Z

Ég er hinn nýji Bjössi Vembill. Hef þar með hrifsað titilinn af stórfrænda mínum Birni Sigurðssyni. Hann fær að halda hinum titlinum, Bjössi Rauði. Það er þar til mér dettur í hug að mála hárið rautt, í stíl við vembilinn. Stundum held ég að þetta sé að slitna framan af mér, fóðurþunginn er svo mikill. Andskotans vembill.
Undir vemblinum er svo pínulítil bumba, en heppilega mistaka allir vembilinn fyrir rosalega stóra bumbu utanum alveg rosalega, rosalega stórt barn. Ég spila með, því ég get það. Hver vill vera með vembil og litla bumbu, þegar enginn vembill og stór bumba er í boði?

Það rann hins vegar upp fyrir mér um daginn að þetta ástand er aðeins tímabundið. Dagar hreinræktaðs vembils munu koma áður en ég veit af. Ohh hvað það verður ljúft að mæta í Hagkaup, nýbúin að koma krílinu frá mér, feeling slim as ever, og einhver kunningjakonan sem ég man ekki hvað heitir mun stoppa mig og spyrja: "Gavööð ertu ekki enn búin að eiga, þessi ætlar að láta bíða eftir sér. Jiii, ég held það nú, svo gott að vera þarna í hlýjunni...." o.s.frv. Ætli ég spili ekki bara með þá líka. Hristi vembil með kurteisishlátri.

Það sem óumflýjanlega verður þarna á milli er fæðing. Elskulegur kvensjúkdómalæknir upplýsti mig um það um daginn að fyrsta og önnur fæðing væri eins og svart og hvítt. Og hló. Já konur nytu sko annarar fæðingar! Mér var ekki skemmt. Andskotann ætli hann viti um það. Mér þætti gaman að sjá hann njóta þess að skíta keilukúlu, hvort sem væri í fyrsta eða annað sinn. Jafnvel með hjálp einhverskonar iðnaðardrullusokks, sem engan gæti grunað að væri til annars en að losa stíflaða rotþró. Já ég man alltof vel eftir þessu. Andstyggilegur ananasdjús, klappstýrur, steinrunnin kerling með forláta sogklukku í eftirdragi og blóðmagn sem aðeins sæmir 3ja flokks sláturhúsi. Jah, hver nýtur þess ekki, spyr maður sig. En ég brosti bara kurteisislega framan í karlinn, hann hlyti að vita þetta.

Afsakið orðbragðið. Ég held ég hætti hér.

Rauða djásnið

2006-05-03T14:51:00.000Z

Ég keyri um á frábærum bíl. Hann heitir Subaru Legacy Station 1987. Frábær. Fráááábær. Eitt gott dæmi um ágæti hans og frábærleika er þegar ég fer í Bónus, eða Svínó eins og dóttir mín vill kalla þá ágætu bútík. Þið vitið þegar maður er að vandræðast með kerruna við bílinn, reyna að tína uppúr henni draslið án þess að hún renni af stað og skaði nærstadda bíla, eða sem verra er: manns eigin bíl ;). Sérstaklega er þetta erfitt þegar það er rok. Þetta er hins vegar aldrei vandamál hjá mér. Ég keyri kerrunni bara duglega utan í bílinn, og hengi hana einhvern veginn á hornið á stuðaranum. Þar stendur hún eins og klettur, og ég get áhyggjulaus raðað í bílinn og skrollað henni svo í næsta kerrubás. Eins og ég sagði: FRÁÁÁBÆR!

Annað dæmi um frábærleika bílsins er að hann hefur kennt mér ýmislegt um eigin hégóma. Yfirleitt keyri ég stolt um á honum, en fyrir kemur að ég skyndilega skammast mín óstjórnlega fyrir djásnið og vil alls ekki láta sjá mig. Nákvæmlega þetta kom fyrir mig í fyrradag.

Ég þurfti að taka bensín, eins og svo oft. Ákvað að renna við í Orkunni við Hagkaup, þið vitið 1. maí og enginn á ferli. Ég keyri inná planið, og sé að við dæluna er einhver svalur gaur á þessum voðalega fína fjölskyldu-rútubíl. Einhverra hluta vegna keyri ég framhjá dælunni, svo langt að það er eiginlega hallærislegt að fara að taka ægilegan sveig og snúa til baka að dælunni. Ég hefði gert það hefði ég verið á töff bíl, en þessi er ekki töff svo ég keyri upp að grindverkinu sem er meðfram bílastæðinu og hugsa "æi ég þykist bara vera að bíða eftir einhverjum þangað til hann fer". Svo ég stoppa þarna og þykist bíða eftir einhverju öðru en því að hann fari. En svo koma alltaf fleiri og fleiri, allt í einu þarf öll Akureyri að taka bensín í Orkunni. Og ég finn hvað ég verð enn glataðri, það er enn asnalegra að vera búin að húka þarna við grindverkið heillengi og skammast svo um síðir að dælunni :s. Svo ég bíð.... og bíð. En alltaf koma fleiri bílar, og að sjálfsögðu líður mér eins og allt fíaskóið snúist um mig og allir viti hvað ég er búin að húka þarna lengi. Og enginn kemur inní bílinn til mín svo ég geti keyrt í burtu. Hversu asnalegt er að vera bara einhvers staðar, og keyra svo bara allt í einu í burtu? Án þess að nokkuð gerist. Þegar djásnið mitt var farið að hitna ískyggilega og ég orðin úrkula vonar ákvað ég að kyngja kúlinu, hengja haus og skammast útaf planinu á einhverja aðra bensínstöð. Mér leið ekki töff það sem eftir lifði dags.

Þérun vs. venjuleg 1. persónu frásögn.

2006-05-01T15:07:00.000Z

Í einhverri heimsreisu minni um netið nýlega fann ég mig hneykslast heldur verulega á þeim nýmóðins sið fólks að tala alltaf um sjálft sig í 3. persónu. Ekki er nóg með að fólk venji sig á þennan óþverra, heldur er það hætt að nota fornafn sitt og telur föðurnafnið líklegra til að veiða inn vott af virðingu. Og afraksturinn verður óendanlegt magn af óspennandi sögum af daglegu lífi hinna ýmsu Eitthvað-sona og Einskis-dætra. Hvað ef þetta lið er nú rangfeðrað, eins og hva.. 10% landsmanna er sagt vera? Þá er það beinlínis að ljúga til nafns, því það veit ekki betur. Já ég held það sé betra að halda sig bara við fornafnið.

Við þessar pælingar mínar allar ákvað ég aldeilis að gerast frumkvöðull í netheiminum og koma með nýjan, öllu hégómlegri ritstíl. Já dömur og herrar: Ég ákvað (og lofaði víst) að þéra mig við ómerkilegar frásagnir af sjálfri mér hér á netinu. Þessi efnisgrein gæti þá litið einhvern veginn svona út:

"Við þessar pælingar yðar allar ákváðuð þér aldeilis að gerast frumkvöðull í netheiminum og koma með nýjan, öllu hégómlegri ritstíl. Já dömur og herrar: Þér ákváðuð (og lofuðuð víst) að þéra yður við ómerkilegar frásagnir af sjálfri yður hér á netinu."

Eftir nánari ígrundun er ég þó hreinlega ekki viss um að ég geti staðið við loforðið. Ástæðan er sú að ég verð hreinlega ringluð á að skrifa með þessum hætti. "Þér" og "yður" hringsóla í kollinum á mér og það er happdrætti hvort verður fyrir valinu, auk þess sem ég áttaði mig á því að ég veit ekki hvort viðhangandi orð (sem hafa sjálfsagt einhver falleg málfræðiheiti sem ég man ekki lengur) beygjast og breytast eftir kynjum og svoleiðis óþarfa. Svo ég held ég muni einungis gera sjálfa mig að fífli við að reyna að slá um mig með einhverri rembu eins og þérun. Auk þess sem ég er nú þegar orðin sorgmædd yfir fátæklegri íslenskukunnáttu minni, hún virðist öll eftir sjónminni en ekki fræðum. Þetta vissi ég ekki, og þótti það betra.

Svo ég svík loforðið. En, sömu manneskju lofaði ég því einnig að sögurnar hér yrðu svokallaðar "band camp" sögur. Stolt tel ég mig hafa staðið við það.

Góðar stundir.